چه زود ميگذره شيرني ها

اون شيريني اي كه حس ميكني تو هوايي

فكر ميكني اين ديگه آخرشه

مست مستي ، هيچي حاليت نيست

با يك حس غريبانه

كه مي ميري براش

فكر ميكني اين عشقه ،اين حاله ، اين آرزوته ، اين نهايتيه كه ميخواستي ، نمي دوني اشتباه ميكني و اين خريّت محضه !

فكرررر كن ... ببين چه زود ميگذره دوران جواني !

چه زود

برو جلو آينه به چروكهايي كه كم كم داره دور چشات مي افته خوب نگاه كن ! بشمر ! ببين چه زود تكثير ميشن ! حسابشونو داري؟

مثل برق

موهاي سفيدتو شمردي؟ ميدوني اولين موي سفيدت رو چند سالگي رو سرت ديدي؟! اصلا يادت هست ؟

مثل باد ميگذره

همه چي محو ميشه

فقط خاطره ها مي مونه

براي بعضي ها هم مثل من گاهي وقتها حتي خاطره هم نمي مونه

نمي خواي كه بمونه ، حتي اونايي كه شيرين بودن !

آخه ، اون خاطره ها مال من نبودن ، اشتباهي واسه من پخش شدن !!! بايد برگردن به صاحب اصليشون ، من مالكشون نبودم كه بخوام حفظشون كنم !

اين چه حسيّه ؟

ديوانگي؟ جنون ؟

اصلا همه چي از يادت ميپره ، چرا ؟

چه حس غريبي، فكر ميكني ديگه همه چيز تموم شد

انتها اينجاست ، دنيات رو روي سرت خراب شده مي بيني

اما سعي ميكني كه نميري ! فقط همين ، فقط سعي ،

به روحت تلقين ميكني ، خوب ميشه

اما دل و روده جسمت مي ريزه به هم ! چرا ؟

چرا دوتايي باهم جور نميشن ؟

همه ميرن ، يكي با محبت ، يكي با تنفر ، يكي از روي ناچاري

گاهي وقتا......

خيلي چيزا ميشه

خيلي چيزام نميشه

اوني كه فكر ميكردي نميشه ، اوني كه فكر نميكردي ميشه !

يه بارم مي بيني خوابي كه ديدي چه زود تعبير ميشه !

يه بارم مي بيني بيدار بودي ها اما همش عين يك خواب ميپره !

يه بار چشم واميكني مي بيني چي فكر مي كردي چي شد؟

بعضي هارو دور و اطراف خودت مي بيني كه هجده سالگي ميكنند! دلت واسشون از ته ته ته اعماق دلت مي سوزه ، چون تو مي فهمي اونا نمي فهمن ، چون تو  دور چشات چروك افتاده اما اونا هنوز .... تو يك موي سفيد تو آينه ديدي اما اونا هنوز......

و به خودت ميگي :

« مارو باش رو چه درختي اسممون رو جا ميزاريم مارو باش!!!»

« غزل كوچه ي ما قلندراي پير و عاشق كه اينه

فكر تازه عاشق پياده باش،

ما كه سواريم

مارو باش اونارو باش !!! »

اونا رو باش !

آخ كه چه درديه از غم ديگران غم خوردن !

آخه به من چه ؟ چرا من غصشو بخورم ؟

چه درديه از اشتباه ديگران سوختن ،عاقبتشو حفظي ، از بري ، عين يه رمال ميشيني ميگي عزيز من اين ره كه تو ميروي به نا كجا آباد است ! اما مگه ميفهمه ؟ نه ....

صد چلچراغ داري و به بيراهه ميروي

بگذار تا بيفتي و بيني سزاي خويش

جوانيه ديگه ، بايد خودش تجربه كنه !

ما كه سواريم ، مارو باش !

مارو باش !

اونا رو باش !

حالم خوش نيست، اصلا ... بايد برم از اينجا ، وقت كوچم رسيده اما بال پروازم شكسته ! ، نكنه تو سرما بميرم !

نه دارم هذيون ميگم انگار، آره ،  از وقت خوابم گذشته !